Winkelwagen -

0 item(s)
Uw winkelwagen bevat geen artikelen.

0

Geschiedenis vlag van het Rode Kruis

In de wet is vastgelegd dat alles wat het embleem draagt van het Rode Kruis of de Rode Halve Maan, niet mag worden aangevallen. Met dit embleem kan het Rode Kruis mensen in bescherming nemen en mensen van (medische) hulp voorzien.

Na de slag van Solferino (1859),waar hij zich ontfermde over de 40000 achtergelaten gewonden, schreef de Zwitserse zakenman Henri Dunant een boek Un souvenir de Solferino (1862) dat het wereldgeweten schokte en de grondslag werd van de Internationale Conventie van Genevè (26-30.10.1863) waaraan afgevaardigden uit veertien verschillende landen deelnamen.

Er werden 10 belangrijke besluiten genomen met betrekking tot de organisatie van de vrijwillige hulpverlening aan oorlogsgewonden. Voorts werd er overeenstemming bereikt betreffende de onschendbaarheid van hospitalen, ambulances en verplegend personeel. De overeenkomst werd ter bestudering aan de regering toegezonden.

Tijdens de conferentie bleek de noodzaak tot het houden van een diplomatieke conferentie dat eveneens in Genevè doorging (8-22.8.1864). De Zwitserse bondsregering zond uitnodiging brieven naar 25 regeringen, samen met een aanbevelingsbrief van de Franse regering.Op 22 augustus werd het eerste verdrag van Genevè goedgekeurd.

Er zijn nu 4 verdragen van kracht, sinds 1948 gemeenlijk aangeduid onder de benaming Conventie van Genevè.

  • Het verdrag van 22.8.1864: Verbetering van het lot der gewonden en zieken bij de strijdkrachten te velde.
  • Het verdrag van 29.7.1899: Verbetering van het lot der gewonden, zieken en schipbreukelingen van de strijdkrachten ter zee.
  • Het verdrag van 27.7.1929: Over de behandeling van de krijgsgevangenen.
  • Het verdrag van 12.8.1949: Ter bescherming van de burgers in oorlogstijd.

De Conventies van Genevè zijn gebaseerd op de eerbied voor de mens en zijn persoonlijke waardigheid. Ze bepalen dat oorlogsslachtoffers,d.w.z. leden van de strijdkrachten die buiten gevecht gesteld zijn, als mede burgers die zich in de macht van de vijand bevinden, onder alle omstandigheden gerespecteerd en humaan behandeld moeten worden. Bij de eerste conventie van Genevè werd ook het embleem van de instelling officieel erkend: een rood kruis op een wit veld, het omgekeerde van de Zwitserse vlag.Tegen dit kruis maakten enkele landen bezwaar. Aan die landen werd daarom toestemming verleend tot het voeren van een ander embleem: Een rode halve maan op een wit veld voor verschillende islamitische landen en een rode leeuw en een rode zon op een wit veld voor Perzië. Israël voert een rode davidster op een wit veld.

Het Rode Kruis symbool

In de wet is vastgelegd dat alles wat het embleem draagt van het Rode Kruis of de Rode Halve Maan, niet mag worden aangevallen. Met dit embleem kan het Rode Kruis mensen in bescherming nemen en mensen van (medische) hulp voorzien.

Het rode kruis is niet zomaar een symbool. Al in 1864 werd vastgelegd dat zieke en gewonde soldaten recht hebben op hulp en bescherming. Evenals de mensen die voor hen zorgen en de gebouwen en voertuigen die hiervoor gebruikt worden. Als symbool voor deze bescherming werd gekozen voor een rood kruis tegen een witte achtergrond. In de Verdragen van Genève (1949) is dit symbool van bescherming erkend en vastgelegd.

De oprichter van het Rode Kruis, Henry Dunant, was een Zwitser. Ter ere van hem koos men dit herkenningsteken als symbool voor de vereniging die hij oprichtte. Het is namelijk een omgekeerde Zwitserse vlag: de Zwitserse vlag is een wit kruis op een rode achtergrond. Volgens de Verdragen van Genève uit 1949 zijn er nu twee erkende symbolen: het Rode Kruis, en de Rode Halve Maan, die meestal wordt gebruikt in islamitische landen. Beide emblemen hebben dezelfde betekenis.

Een derde embleem: het Rode Kristal

Na lange onderhandelingsrondes heeft een diplomatieke conferentie op 8 december 2005 besloten om het zogeheten Derde Aanvullende Protocol bij de Conventie van Genève goed te keuren. Dit protocol heeft het Rode Kristal als bijkomend embleem ingevoerd. Deze wordt ook wel de Rode Diamant of Rode Ruit genoemd; in het Engels en het Frans wordt thans de voorkeur aan de benaming "rood kristal" gegeven, daar op die manier de afkorting RC evengoed voor red cross, red crescent en red crystal respectievelijk CR voor croix rouge, croissant rouge en cristal rouge kunnen staan. Net zoals de andere emblemen – het rode kruis en de rode halve maan - is het rode kristal een beschermend en neutraal embleem. Het rode kristal voldoet aan de vooropgestelde maatstaven: rood eenvoudig aan te brengen goed zichtbaar op afstand nog niet geclaimd geen religieuze of politieke gevoelswaarde.

In oorlogstijd wordt het embleem gebruikt als symbool voor de bescherming van zieken en gewonden, en voor de mensen die voor hen zorgen, zowel militairen als burgers. In oorlogstijd bepaalt het ministerie van defensie wie het embleem mogen gebruiken. In vredestijd mag alleen het Rode Kruis gebruik maken van het embleem. Het Rode Kruis dient dan als teken van herkenning.

Copyright © All Rights Reserved. 2017 Vlaggen.nl B.V.   |   Algemene voorwaarden   |   Disclaimer